รือเสาะแตกต่างอย่างลงตัว

องค์การปกครองส่วนท้องถิ่นต้องมีความมั่นใจว่าตนเองเป็นคนสร้างกระบวนการการเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง ไม่ได้พึ่งพาความรู้จากหน่วยราชการ หรือความรู้จากองค์กรการศึกษาอื่น ต้องบอกตัวเองว่าเราคือสถาบันที่สร้างความรู้ให้กับคนอื่นได้

ร้านเมาะซูด๊ะ

ภาพของชาวบ้านหลายสิบชีวิตยืนมุงหน้าร้านข้าวแกงบริเวณตลาดหน้าสวนกาญจนาภิเษก ปรากฏขึ้นในช่วงเวลาเย็นย่ำ เพื่อนของเราคนหนึ่งบอกว่า ปกติร้านนี้ไม่ได้ทำข้าวแกงหลายสิบหม้อขนาดนี้ แต่เป็นเพราะเดือนนี้ชาวมุสลิมกำลังถือศีลอดกันพอดี

ครัวยายปิ่น

หญิงชราวัย 70 กว่าปี ออกมาต้อนรับด้วยท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยมิตรจิตมิตรใจ คงไม่ผิดหากจะเปรียบเธอผู้นี้ว่าเป็นโลโก้ของร้าน แม้วันนี้ ยายปิ่น เสลาลักษณ์ จะแทบไม่ได้ลงครัวเลย แต่เธอก็เป็นศูนย์กลางของครอบครัว

กลุ่มศรีฮาลากัต ญาบะ

ตามตำนานของคนมลายู เวลาที่บรรดานักปราชญ์หรือโต๊ะครูจะเผยแพร่คำสอนศาสนา พวกเขาจะล้อมวงและถ่ายทอดบทกวีหรือสะอิร เป็นท่วงทำนองหรือเสียงดนตรี นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า ‘ฮาลากัต’

ชมรมสืบทอดนกเขาชวาเสียงพื้นเมืองรือเสาะ

“ที่นี่เป็นต้นกำเนิดของ ‘นกเขาชวาพันธุ์ยะบะ’ ที่มีสุ้มเสียงไพเราะควบคู่มากับรูปร่างงดงาม” เจ๊ะอิสมาอิล อดุลภักดี ผู้ก่อตั้งชมรมนกเขาชวา และตัวแทนสมาคมนกเขาชวาภาคใต้ จั่วหัว

กลุ่มสตรีญาบะ

ความดีทำไม่ยาก ขอเพียงแค่ลงมือทำ ดังเช่นกลุ่มสตรีมุสลิมในพื้นที่เทศบาลตำบลรือเสาะแห่งนี้ ซึ่งมีความมุ่งมั่นตั้งใจอันแรงกล้าที่จะทำประโยชน์แก่สังคม

1 2 3 4